Stoornissen

Switch naar Client mode

Wat is de dsm

DSM staat voor Diagnostic and Statisical Manual of Mental Disorders. Het is een Amerikaans handboek samengesteld door leden van de American Psychiatric Association dat gebruikt wordt voor diagnose en statistiek van klachten en symptomen van patiënten met psychische aandoeningen. Klachten en symptomen  worden ingedeeld, geclassificeerd in clusters die tezamen de kenmerken vormen van wat men een psychiatrische ziekte of stoornis noemt. Het is een a-theoretische methode van beschrijven. De DSM pretendeert een beschrijving in objectieve, onderscheidende kenmerken van mentale afwijkingen te zijn.

 

De ‘diagnostiek’ volgens de DSM vindt plaats vanuit 5 gezichtspunten of ‘assen’,

1. de primaire symptomen van de ‘psychiatrische ziekte of stoornis,

2. achterliggende persoonlijkheids en/of ontwikkelingsstoornissen,

3.bijkomende lichamelijke ziekten en/of lichamelijke ziekten die psychische ziektebeelden geven,

4.psychosociale en/of uitlokkende factoren, stressoren

5. niveau van functioneren op een schaal van 1-100: Global Assesment of Functioning-schaal (GAF)

Versie DSM-IV-TR met tekstrevisie is op dit moment in gebruik. Er wordt al heel veel jaren gewerkt aan een nieuwe versie, de DSM-V.

Het is, zoals gezegd, een a-theoretische manier van beschrijven van klachten en verschijnselen  van/bij mensen die in de praktijk niet zelden leidt tot een checklistdiagnostiek, niet gebaseerd op nauwkeurige observatie, maar op het afvinken van lijsten met kenmerken. Een onderliggende theorie die inzicht kan geven in oorzaken, verbanden van/tussen die data, is er niet. De DSM pretendeert objectieve beschrijvingen te geven, maar de beschrijvingen van de kenmerken zijn in hoge mate normatief en subjectief. Ook overlappen de beschrijvingen van de kenmerken van de clusters behorend bij een bepaalde psychiatrische ‘ziekte’ elkaar en komen veel van de kenmerken bij vrijwel alle mensen voor.

Nancy Andreasen, professor of Psychiatry aan de Universiteit van Iowa die ooit meewerkte aan het samenstellen van de DSM-III zegt in een interview in New Scientist

dat zij de checklist-psychiatrie die is ontstaan, met de weinige affiniteit met nauwkeurige observatie, afwijst. De uniekheid van de individuele patiënt moet het uitgangspunt zijn van de klinische praktijk. De classificatie van de DSM, weliswaar oorspronkelijk gebaseerd op zorgvuldige observaties, is tot een verregaande versimpeling geworden van de mechanismen van psychiatrische stoornissen en heeft te maken met de eenzijdige biologische oriëntatie, waar een te kort of een teveel van een stofje mogelijk als gevolg van een genetische afwijking min of meer het uitgangspunt is. Gevolg is dat zowel artsen als patiënten denken dat de meeste problemen met een pil opgelost worden. Zij pleit voor het verzamelen van gegevens op alle niveaus, biologische, verstandelijk en emotioneel, gedrag en omgevingsfactoren. De DSM is noch compleet, noch de absolute waarheid en er zijn nog te veel zaken die we niet weten.

 

 

 

En een psychiater op De Vrije Psych (www.devrijepsych.nl) zegt:

“DSM is een afkorting van Diagnostic Statistic Manual, een wereldwijd gebruikt categorisering systeem van psychiatrische aandoeningen.

Let wel: er wordt gedacht in termen van categorieën en dat is niet hetzelfde als diagnose. DSM is namelijk geen diagnostisch systeem maar een classificerend systeem. DSM classificeert verschijnselen. Deze verschijnselen kunnen verschillende oorzaken hebben. DSM is een catalogus van klachten of gedragingen, niet van de oorzaken van die klachten en gedragingen. Een diagnose impliceert (op zijn minst) een organisch of functioneel substraat en de op grond daarvan optredende verschijnselen. Hoesten is geen diagnose, is een verschijnsel. Bronchitis (en daardoor hoest) is wel een diagnose.”

J.S. van der Zee