';
19-12-2009 15:58:32Verplichte GGZ VS BOPZEr is een nieuw wetsvoorstel waarbin gedwongen opnamen makkelijker gerealiseerd kunnen worden. Ook gedwongen elektroshock moet makkelijker worden. Het grote risico is dat je aan geheugenverlies gaat lijden. De redenering van de voorstanders gaat als volgt:" De patient moet gedwongen behandeld worden opdat de patient later het heft in eigen handen kan nemen." Tegenstanders zeggen dat vrijheidsbeperkende maatregelen het risico lopen dat je iemands autonomie aantast.De BOPZ wet is ontstaan omdat er eerst een wet was waar de patient geen rechten had en de rechten waren vaak niet bekend bij de patient. Dit leidde tot praktijken waar ieder mens zich voor zou gaan schamen. Mensen werden geisoleerd op gronden die discutabel zijn. Mensen werden vastgebonden. Er is toen het idee onstaan dat er patientenrechten zijn. Het recht wat een patient volgens de bopz heeft is o.a. het recht op een advocaat. De advocaat kan op zijn beurt de rechten van de patient verdedigen hoe onredelijk ze ook (lijken te) zijn. De rolverdeling is als volgt. Wanneer er een crisis situatie ontstaat en de patient wil niet vrijwillig opgenomen worden. Dan is het de taak van de advocaat om de client een stem te geven en er voor te zorgen dat er een rechtvaardig oordeel komt. Het is de taak van de psychiater om er voor te zorgen dat de patient niet een gevaar voor zichzelf en zijn omgeving vormt, en dit gevaar moet veroorzaakt worden door een stoornis. Dit houdt in dat de advocaat een verhaal houdt om de belangen van de patient te verdedigen en te laten zien dat hij of zij het echt zelf redt. De psychiater moet op zijn buurt weer het besluit tot gedwongen opname rechtvaardigen dat er een gevaarlijk situatie is ontstaan. Dit is de huidige situatie. "de ggz kan makkelijker iemand verplicht laten opnemen en mag dan alles van je weten" In de nieuwe situatie is het niet meer of er een gevaarlijke situatie ontstaat maar is het criterium of iemand zorg nodig heeft. Is het individu hulpbehoevend, dat dient het individu zorg te krijgen. De criteria voor 'hulp behoevend' zijn multi interpretabel. Deze wet gaat er van uit dat de hulpverleners in de zorg altijd de belangen van de patient dienen en ook weten wat (in) het belang van de patient is. In de praktijk zijn er veel situaties te bedenken waarin dit niet opgaat. Er is geen mogelijkheid om een klacht in te dienen. Geen geheimhoudingsplicht, je mag iemands huis betreden en onderzocht worden om te kijken of de persoon in kwestie verplichte ggz moet krijgen. De rechter beslist niet meer en het zijn commissies die de rechter adviseren wat er moet gebeuren. Dit houdt in dat als een psychiater vindt dat je verplichte ggz moet krijgen dat hij alles van je mag weten en je mag niet protesteren. De rechten van de rechter worden ook uitgekleed en dit houdt in dat de ggz makkelijker iemand verplicht kan laten opnemen. Het geeft functionarissen in de GGZ bovenmatig veel, oncontroleerbare, macht. Macht die gebaseerd is op vrijwel niets, want veel fundamentele kennis is er nog niet in de psychiatrie. ReactiesSophie van der ZeeIn Nederland is er een scheve situatie: op papier lijkt alles tot in de puntjes geregeld, in de praktijk gebeurt alles totaal alles dan in wetten en regels is vastgelegd. Correctie blijkt nimmer mogelijk omdat weer volgens een andere regel, zelfstandige bestuursorganen zelfs regels kunnen stellen, niet democratisch controleerbaar en dat allerlei wetten inbreuken op rechten etc. simpel mogelijk maken, zonder recht op verweer. Dat is een kant van het gebeuren, een andere kant is de macht die functionarissen van de GGZ krijgen, ook weer oncontroleerbaar bij een tak van sport die niet gehinderd wordt door veel echte kennis. Speculatie is dominant in de psychiatrie. Verder is er een tendens om steeds meer steeds lager opgeleiden de verantwoordelijkheid en de macht te geven m.b.t. behandelen. Leidend principe is daarbij het kookboek van de DSM. Is er in kringen van ervaren psychiaters een toenemende kritiek op het DSM-gebeuren, zo niet bij al die verse behandelaren die op basis van de DSM driftig hun medemensen gaan beplakken met DSM etiketten in de veronderstelling echt ziektes te diagnostiseren, niet gehinderd door enig neurobiologische kennis en evenmin gehinderd door psychologische kennis en inzicht, noch van enige sociaal maatschappelijke samenhang. Er bestaan ziektes, functiestoornissen, trauma s van het BREIN, die maken dat de ene mens gevoeliger is voor bijv. stress met verstoring van de juiste werking van het brein tot gevolg. Over het hoe en wat is nog erg weinig bekend.Reageren |