';
|
30-3-2011 17:05:34PsychiatriseringPsychiatrische patienten hebben vaak een raar imago. Er is wat mis mee en dat wordt vaak overbelicht waardoor er een stigma ontstaat over deze doelgroep. Als je het over psychiatrische patienten hebt dan is er iets mis. Deels klopt dat, maar deels wordt dit overdreven. Vaak is het zo dat ook gezonden mensen last hebben van bepaalde klachten maar kunnen nog wel functioneren. Wanneer mensen kwade bedoelingen hebben kunnen ze deze klachten van deze mensen als psychatrisch label zien. En zo stickers plakken van psychatrische ziektes. Omdat iedereen wel in mindere maten psyche problemen heeft, iedereen is wel een somber, je kan zeggen dat iemand dan zwaar depressief is. Deze manier van redeneren wordt ook wel Psychiatrischeren genoemd. Iemand zieker voordoen dan hij of zij in werkelijkheid is.Mensen die anders zijn worden vaak uitgesloten van andere groepen. De rede dat psychiatrischeren zo erg is is dat het lijdt tot uitsluiting en discriminatie. Mensen kunnen hele erge moeilijkheden krijgen in hun werk en prive leven doordat mensen je raar of anders vinden. "Maar in wezen komen ze in een negatieve spiraal terecht". Nu is de kans groot dat de persoon in een negatieve spiraal komt. Er is door de psychiatrischering een echt probleem ontstaan, namelijk dat hij of zij wordt uitgesloten van de gemeenschap en niet meer mee mag doen en als ziek wordt gezien. Dit probleem is een echt probleem van veel psychiatrische patienten maar ook als je niet ziek bent en je wordt gepsychiatrisceerd kan dit grote problemen opleveren in het leven van de desbetrevende personen. Het kan zelfs gebeuren dat personen zo in de psychiatrie terecht komen en echt psychiatrisch patient worden doordat ze gepsychiatriseerd zijn. Doordat de individuen echt in de psychiatrie terecht komen lijkt het erop als de dingen die gezegd werden kloppen. Maar in wezen komen ze in een negatieve spiraal terecht. In regims zoals het communisme werden lastige mensen vaak weggestopt in de psychiatrie. De psychiatrie in die landen zit nog wel iets anders in elkaar dan hier, waar het soms wel eens een doodstraf was als je in de psychiatrie terecht komt. Ook in ons land is het niet heilig, want de medicatie die aan psychiatrische patienten gegeven wordt is berucht om de bijwerkingen. We kunnen dan wel zeggen dat psychatrischeren de atonomie van de persoon schaad en niet als volwaardig wordt gezien. ReactiesSophie van der ZeeJa, PSYCHIATRISERING..... Het probleem dat jij schetst heeft met meerdere dingen te maken. Niet in de laatste plaats met het kennisdomein van de medische tak die men psychiatrie noemt. Dat is er namenlijk niet echt. Men pretendeert wel dat er een domein van kennis Psychiatrie bestaat, maar wat men weet is nog maar heel, heel erg weinig. De z.g. ziektebeelden betreffen geen ziektes , maar zijn verzamelingen van veelal niet onderscheidende en soms nauwelijks begrepen kenmerken van ervaren en gedrag die normatief geduid worden. Niet zelden ontbreekt er elementaire kennis over wat de gevolgen zijn voor een mens van bepaalde ervaringen voor het brein en wat dat weer voor gevolgen heeft, al dan niet tijdelijk voor gevoel, ervaren, gedrag. Dus in menselijk opzicht geheel en al normaal. Als iemand zijn been breekt, bijvoorbeeld na een val van een berg, heeft hij geen ziekte, wel een kwetsuur en hij heeft wel hulp nodig. Als iiemand zich brandt aan de rand van een hete Wokpan, heeft deze geen ziekte, maar wel een brandblaar die moet genezen. Iemand kan ook steeds gebroken botten hebben als gevolg van een ziekte waarbij de botvorming niet goed is. Ook kan iemand door bijv. een ernstige vorm van vaatvernauwing en/of suikerziekte een slechte wondgenezing hebben, waardoor de brandblaar slecht geneest. Het brein is ook een orgaan, een interactief orgaan, dat ook beinvloed wordt door ons ervaren, ons bewustzijn. Dat dat gebeurt erkent men wel in het psychiatrisch werkveld, maar men gaat er in de praktijk niet van uit. De bejegening van mensen is in instellingen die zich bezighouden met Geestelijke Gezondheid niet om naar huis te schrijven. Dat legitimeert men veelal met de bewering dat men die psychiatrische patienten zo moet disciplineren omdat zij dat niet zelf kunnen en in geval van psychoses ook nog eens aan waanideeen kunnen lijden die ieder verband met de realiteit missen. Wat er in een individu precies gebeurt als hij een psychose heeft, wat hij ervaart, daarin is men niet geinteresseerd. Men ziet het als een symptoom van een in de DSM geklassificeerde ziekte , al weet men weinig tot niks over de aard van die ziekte, de oorzaak, de verbanden. In werkelijkheid is de grens tussen normaal en niet normaal nauwelijks te trekken, zeker als men niet eens weet wat normale reactiepatronen van mensen zijn. SOPHIEJeroenHet gaat om beeldvorming niet om de werkelijke ziekte. Het beeld wat mensen hebben van een psychiatrische patiënt is veelal fout en overdreven negatief en wordt vaak geassocieerd met gevaarlijk en worden vaak uitgesloten uit gemeenschappen. Ik praat er dan ook niet of het wel of geen ziekte is. Daar gaat dit stuk niet over. Dit stuk gaat ook niet over vaatvernauwing of suikerziekte. Dit stuk gaat ook niet over de dsm. Kan je alstublieft weer on topic blijven. Ik ga dan ook niet verder reageren op dingen die off topic zijn. Dit stuk gaat over de beeldvorming die er is bij de mensen. En door een negatieve beeldvorming worden ze uitgesloten. On topic graag!!!SophieBeeldvorming. Neem het letterlijk. Mensen vormen zich een beeld van.... Op basis waarvan vormen mensen zich een beeld? Daar heb ik het over in mijn reactie op jouw stuk. Hoe komt beeldvorming tot stand, met welke (voor-)oordelen heb je te maken? SophieJeroenDaar heb je het helemaal niet over. drie kwart van je reactie slaat helemaal nergens op.sophieIk zie dat anders. Ik zie beeldvorming in het kader van de psychiatrisering en de psychiatrisering komt primair van de psychiatrie en de psychiatrie is een wetenschappelijk nogal achtergebleven gebied met veel onderbuikgevoelens gebracht als feiten in de DSM. Het resoneert mee met de onderbuikgevoelens van de man in de straat die alles wat hij niet kent afwijst, waaronder eigen meer of minder of onbewuste tendensen die beangstigend zijn of die men in zichzelf afwijst. Dat projecteert men dan op de ander die men niet begrijpt. Zo zie ik dat in een nutshell. SophiejeroenJa maar dat staat al in het artikel.jeroenNee jij hoort zeker bij de elite want zo te horen hoor je niet bij de gewone van man de straat. En over welke kennis beschik jij waar een psychiater niet over beschikt. En psychiatrie is geen wetenschap het is mensenkennis.jeroenDe regel is dat je psychiatrisch patient bent als je er zelf last van hebt.sophiePsychiatrie is persé GEEN mensenkennis. Bij dat woord heb ik meer een associatie van wijsheid, inzicht, ervaring. Was hett maar waar dat dat het domein is van de psychiatrie. Zelfs psychologie, dat de mens en diens psyche en gedrag tot object van onderzoek heeft kun je niet benoemen als mensenkennis , in de zin als ik het hetboven aangaf. Psychiatrie gaat uit van ziekten en zieke mensen, terwijl men in het psychiatrische kennisdomein nauwelijks tot niet zicht heeft op wat gezond is. Men heeft het over normaal,conform de norm. Hoewel er wel onderzoek naar werking brein gedaan wordt is er geen theoretisch kader waarbinnen dat onderzoek gedaan wordt en waarbinnen getoetstst kan worden. Zo ver is men nog niet. Er is een veelheid aan losse data bekend, waar men nog nauwelijk van weet, niemand, wat ze eigen zeggen. Niet dat men in de psychiatrie zich daar iets van aantrekt, men doet niet zelden uitspraken die op zekerheden lijken te zijn gebaseerd, maar niets is minder waar. Dat gaat voor een deel ook op voor de hedendaagse psychologie. Er zijn binnen de GGZ mensen met veel mensenkennis, en veel betrokkenheid, zoals Detlev Petri uit Maastricht, maar dat is niet dankzij de psychiatrie, maar meer ondanks de psychiatrie. SophieJeroenJe zegt dat de psychiatrie niks weet. Moet het dan opgeheven worden? Je zegt dat ze niks doen. Moet het dan opgeheven worden? Wat denk jij dan doet er moet gebeuren? Je zegt dat ze niks weten, maar weet je het zelf dan wel? De wetenschap spreekt elkaar ook vaak tegen en mensen zijn verschillend. Dus je hebt het over losse data, het probleem is dat mensen verschillend zijn en dat overal een uitzondering is. Wat de psychiatrie doet is kijken als er een probleem is en dit dan behandelen. Wat denk jij dan dat het theoretische kader moet zijn? Ik denk dat het beste is als het theoretische kader open blijft totdat er een goede theorie is, en die is er niet en die heb jij ook niet.sophieJeroen, Ik denk dat wij op een gigantische manier langs elkaar heen aan het praten zijn. Een theorie is, als het goed is, altijd open. Als een theorie niet open is, is het een geloof. Het punt is, dat er niet veel meer is in het psychiatrische kennisdomein dan losse data. Het punt is ook dat veel data, zelfs niets eens feitelijke data zijn, maar geconstrueerde geloofssystemen. Psychiatrie weet niet , want psychiatrie is een naam voor een door medici gecreeerde tak van bedrijvigheid. Dus het is de naam van eenbedrijfstak. Bedrijfstakken weten niet . Veel mensen werkzaam in die bedrijfstak zijn gelovigen in de DSM. Gelovigen zijn zelden te betrappen op het plaatsen van kritische kanttekeningen bij de aannames van/in hun geloof. Jij schrijft: Wat de psychiatrie doet is kijken als er een probleem is en dit dan behandelen. Dat wat men in de psychiatrie aanmerkt als een probleem en vooral HOE MEN HET AANMERKT, dat is naar mijn gevoel HET PROBLEEM. Neem de uiddijende groep mensen met etiket ADHD, veel van hen ervaren problemen in de sociale context waarin zij leven. De problemen worden in de psychiatrie echter gezien als de gevolgen van een geestelijke stoornis bij een individu, die behandeld moeten worden met een pil. De sociale context/maatschappij in de meest brede zin van het woord, blijft buiten beschouwing. Dus het gaat om de definiering en om de verbanden met allerlei factoren. In de hedendaagse psychiatrie klassificeert men een deel van de klachten van mensen in een algemeen ziektesysteem. Een deel van de klachten laat men buiten beschouwing. Niet dat men inzicht heeft in de etiologie van de ziektes , verre van dat. Men beschikt in het beste geval over wat losse data en een geloofssysteem. Dat DSM-geloofssysteem is in hoge mate stigmatiserend en het gevolg is in erg veel gevallen sociale uitsluiting. Ik heb in de jaren 70 aan de UvA Pedagogie gestudeerd. Men had daar destijds een ander model om naar mensen(kinderen) te kijken en hen te helpen dan het medische ziektemodel. Het punt is niet dat er geen ziektes bestaan die gevolgen hebben voor alle mogelijke levensgebieden. Die zijn er wel degelijk. Mensen die hersenletsel oplopen laten dat in allerlei vormen zien. Ook kan een ogenschijnlijk gaaf brein toch niet helemaal goed werken met allerlei lichte tot ernstige gevolgen. Dat domein is betrekkelijk nieuw, omdat de technische mogelijkheden om hersenen op hun werking te onderzoeken eigenlijk nog maar kort beschikbaar zijn. Ook is nog niet zo heel erg lang bekend, o.a. door die mogelijkheden van onderzoek, dat de hersenen zich gedurende het hele leven aanpassen aan de omstandigheden, dat er het hele leven nieuwe verbindingen tot stand kunnen komen op basis van de dingen die men meemaakt en ervaart en/of bewust is en niet alleen als men jong is. Maar een lichamelijke ziekte met gevolgen voor voelen, ervaren en gedrag is, ook in de psychiatrie, GEEN PSYCHIATRISCHE ZIEKTE. Wat is een psychiatrische ziekte dan wel? Niemand die het je kan vertellen. Dan de behandelingen in de psychiatrische geneeskunst . Wat behandelen ze? en hoe behandelen ze? Helpen ze mensen bij het oplossen van hun problemen? Ik betwijfel dat in heel veel gevallen. Ik ga er van uit dat de intentie om mensen te helpen aan het begin staat van de meeste mensen die in de GGZ werken, de branche die zich met de praktische uitwerking van de psychiatrie bezig houdt. Maar die mensen staan in wezen met lege behandelhanden, want de kennis in de psychiatrie geeft hen niet erg veel gereedschap. Dan grijpt men naar pillen, die de soms heftige zaken waar patienten mee moeten dealen, wat onder de deurmat schoffelen. Mensen als Detlev Petry doen dat anders, die bieden contact en begrip en luisteren naar wat de patienten hen vertellen en/of laten zien, kortom hij behandelt en ziet zijn patienten als mensen met gezichten, met mogelijkheden en onmogelijkheden, die niet zelden met grote moeilijkheden moeten LEREN omgaan. En daarin zit hem nu de kneep. Die mogelijkheid, dat leren heeft in de reguliere psychiatrie/GGZ nauwelijks plaats. Dat gebied is betrekkelijk onaantrekkelijk voor onderzoekers, die focussen liever op genen, die ze hopen te vinden met alle trompetgeschal als ze denken dat het ze gelukt is. Het welzijn, het leven van hun patienten doet er minder toe. SophiejeroenIk vind dat je te eenzijdig redeneert. Ik denk dat ze in de psychiatrie wel degelijk mensen helpen. Als je kijkt naar de kaders dan wordt er ook nagedacht over re-integreren in de samenleving en hoe dat te bevorderen. Dat ze nadenken over Psychiatrisering is een teken dat het mogelijk is om zelfkritiek te hebben. Stigma en psychiatrisering is een bekend probleem binnen de psychiatrie. Hier werken herstel medewerkers ook om met hun eigen ervaring dit tegen te gaan. Ik vind dat je de zaak te eenzijdig belicht. Ik denk dat je op het gebied van de pillen gelijk heb maar op de andere gebieden niet. Elke wetenschapper zegt ook dat de menselijke geest een raadsel is. Dus ook dat wordt breed gedragen al eeuwen lang.sophieJeroen ik denk nog steeds dat we het niet over dezelfde groep hebben. Ik denk dat jij praat over je ervaringen met bijvoorbeeld het DAC en inderdaad de herstelbeweging. Ik heb het over de Geestelijke Gezondheidszorg. Dat is de medische specialisatie waar het kennisdomein de psychiatrie is. De herstelbeweging is voortgekomen uit de patientenbeweging in samenwerking met kritische mensen van allerlei snit, psychologen, sociologen, verpleegkundigen, arbeidsdeskundigen. Maar zelden of nooit vanuit de psychiatrie en vanuit psychiaters. De herstelbeweging helpt inderdaad vaak goed. Psychiaters hebben het uitdrukkelijk NIET over psychiatrisering, zij DOEN aan psychiatrisering, dat is een groot deel van hun bezigheden en hun gedachtengoed. SophieReageren | |||||||||||||||||||||||||||||